Любовь
(По стихотворению Марии Павликовской-Ясножевской «Miłość»)
Размышляешь упрямо и скрытно,
У окна всё стоишь застывая…
Ты же любишь меня больше жизни?
Признавалась сама в прошлом мае.
Ты смеёшься… Есть нечто за смехом.
Смотришь в небо на тучи, закаты…
Ведь я стал для тебя небом, светом?
Так сама утверждала когда-то…
Miłość
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
Wciąż rozmyślasz. Uparcie i skrycie.
Patrzysz w okno i smutek masz w oku...
Przecież mnie kochasz nad życie?
Sam mówiłeś przeszłego roku...
Śmiejesz się, lecz coś tkwi poza tym.
Patrzysz w niebo, na rzeźby obłoków...
Przecież ja jestem niebem i światem?
Sam mówiłeś przeszłego roku.
