ТУМАННАЯ ПУСТКА

Выла бура, гуло наваколле,

Ад усходу да захаду хмары віселі.

Гар, бы тлела ў паветры вуголле...

Павуцінне са спрытам штодзень рвалі мыслі.

 

Пасля буры прысела зацішша...

Бы гучанне валынкі – туманныя пусткі

Плечы давяць, здаецца ўсё нішчаць...

Адбіраюць надзеі жалобныя гукі.

 

Толькі час не згубіўся – наперад

Крочыць мудра, садзяцца паціху туманы.

Далягляд замігаў, кліча бераг

Паўнаводнай ракі, што залечыць мне раны.

 

Прарастаюць рамонкі, валошкі...

Непрыкметна дажджамі вятры з чарназёма

Зацярушваюць пустку патрошку,

Чабару пах радзіўся ў паветры знаёмы.