ЯНА НЕ ЗГІНЕ

Нашапчы мне, мудры вецер,

Дзе згубіў мой край усмешку?

Паміж гор якіх, ці ў клеці

Заблукала безуцешна?

 

Адчыніць як тыя далі,

Заманіць у нашы хаты?

Каб прахожых мы віталі,

Бы жаданага ў дом свата.

 

Каб блішчэлі нашы вочы,

Бы на ясным небе зоркі.

Твар, як месяц сярод ночы,

Адцураўся міны горкай.

 

Пакланюся Сонцу, Небу,

Сабяру прамені ў жменю.

А вясной усмешку з хлебам

Ды з малітваю засею.

 

Тайны вецер адчыні мне,

Навучы спяваць душою,

Абяцай, яна не згіне,

Цвеліць сэрца шэпат мрояў.