ЗАМІНКІ ПРАРАСТАЮЦЬ ПЛЁНАМ

Шапчуся з хвалямі рачнымі,

Пра шлях спяваюць, пра былы, нялёгкі.

Чубамі мільгацяць сівымі,

Падзяку шлюць за шыр і за вытокі.

 

За моц струменя, яго крылы –

Абагаціў ручай вялікай сілай.

Па лузе шоўкаваю плынню

Плыве цяпер раскошна і імкліва.

 

Прайшла праз скалы, між каменняў,

Парогі размывала і драбіла.

Моц чэрпала з глыбінь карэнняў,

Перамагла, мацнела з кожнай бітвай.

 

Цяпер гляджу ў яе люстэрку,

Тану ў празрыстай глыбіні цячэння.

У будучынь з надзеяй веру...

Жыццё бурліць, выводзіць з сутарэння.

 

Узбагачае свет духоўны,

Мудрэйшаю выходжу з лабірынта.

Мой шлях на рэчышча падобны,

Мацнее з кожным крокам роду нітка.

 

Кіруюцца адным законам

Жыццёвыя і водныя цячэнні.

Замінкі прарастаюць плёнам,

Спяшаем, мчым, гукаюць перамены.

 

Выпрабаванні ўспамінаю з верай,

Яны настаўнік, памагаюць стаць нам

Самім сабой, той зоркаю сусвета,

Запаленай рукою Божай тайнай.