Дзве зоркі

Побач на хмарцы сядзелі дзве зоркі

Ды разважалі пра клопат свой горкі:

" Кожную ночку мы ззяем ды ззяем,

Хтосьці за намі з Зямлі назірае.

Нейкі дзівак нават ліча ды ліча!

Толькі у госці ніхто не пакліча...

Усё ў адным месцы за ночкаю ночка!

Сумна зусім, не цікава ды змрочна.

Колькі марнуем дарэмна мы часу,

Хоць бы хто"дзякуй" сказаў. Ані разу!"

 

Хмарка размову тых зорак пачула,

Так засмяялася, нават - чыхнула!

Зоркі... Упалі. Адна - на дно рэчкі,

У поле другая. Канец нуднай спрэчкі.

Можа б і лепей было як раней

Проста свяціць? Паспрабуй, разумей.

 

Што ж, калі зорачкі: свецяць на глебу,

Хтосьці ды мае ў гэтым патрэбу!