Хопіць(хватит)

Сваё гора ды бяду

Я ў торбачку збяру.

 

Занясу ў зялёны сад

У самы кут, за вінаград.

 

Закапаю пад вярбой.

Зарасце хай лебядой.

 

Хопіць! Годзе на мой лёс!

Усё жыццё з сабою нёс.

 

А цяпер - хай згіне там.

Я далей як-небудзь сам.