Мой сябар змяніў аблічча.

Паверыў чужым наветам,

Пакрыўдзіў нямым дакорам...

І зябкім здалося лета,

А радасць змянілася горам.

Вясёлка зышла туманам

Да долу, згубіўшы фарбы.

Зусім неяк нечакана,

Пужліваю птушкай, скарга

Ўзнялася вышэй аблокаў,

Згубілася паміж знічак...

І пуста стала навокал -

Бо сябар змяніў аблічча.

Отзывы

Вельми цудоуна)

Вось толькі крыху сумняваюся ў слове "НАВЕТАМ"... Дзякуй.

Очень хорошо！ Спасибо, Мариночка.

Дзякуй, Святлана.

Элис06.12.2018

Прекрасные стихи!

ДЗЯКУЙ, ЭЛІС.

Elena79506.12.2018

Изменил лицо - т.е. изменил своё отношение? Правильно я поняла?

Изменил обличие...то есть стал другим (перестал быть другом))))

занюнюкаю зараз...

Олег, слово "НАВЕТЫ" не смутило? Что-то меня в нем настораживает. Может оно разговорное?

Красиво , замечательно ! С теплом души !

Не-не, ў старонку адышоў ён ... А гэта - новы мілы сябар! Той - вернецца, бо кляўся жабай! Год пройдзе ў добрым, вер, настроі...