А я вас помню, і кахаю...
Я ўспамінаю позірк ваш цягучы,
намёк усмешкі вашых губ...
Здалося мне,
што я вам надакучыў.
І бачу, што зусім я вам ня люб...
І я пайшоў у пустач Края...
Бо, пустач – Сьвет,
дзе вас няма,
ніхто мяне дзе – не кахае,
душа ў пакутах дзе – адна...
Я ўспамінаю вашы вочы,
кудысьці гледзячыя ўбок...
І разумею – вам няўмочы,
пабыць са мною тут,
удвох...
І я зышоў,
у смутак Края...
Бо, смутак там – дзе вас няма,
ніхто мяне там не чакае –
душа бадзяецца адна...
І ўспамінаю вас я з больлю,
да вас зусім не маю зла –
кахаць ня можна па няволі,
а ў вас няма ка мне цяпла...
Бывайце,
я у іншым Крае –
дзе не збываецца вясна,
дзе я вас помню, і кахаю,
дзе вас, любоў мая, няма...
*+*
ноччу, на Лоджыі
Отзывы
Nik19 Николай Поломошнов28.11.2018
Любо Вам!
Жук Александр28.11.2018
Самотна, кепска у душы?
Ну, не растуць там кветкі зАпар,
Зімовы сон... Ты напішы -
Як мішка грэе сваю лапу...
Прывабна! Мне спадабалася...
З цеплынёй -
Олен Екатерина28.11.2018
Какой красивый язык-белорусский?
Стих прелестный..
Благодарю, Вас.Олег.
Долгопалец Сергей02.12.2018
вельми...!!! )
Яврумян Михаил06.12.2018
Прыгожа, вельмі прыгожа!!!
Дзякуй Вам!!!
Ваши строки вернули меня в чудесное время...
Живе Беларусь!!!
