Издать сборник стиховИздать сборник стихов

Пропадает желанье писать!

Пропадает желанье писать!
***
Пропадает желанье писа́ть! Пропадает –
Как тени от крыльев скучающих чаек.
Будто – бряцанье-анахронизм балалаек?..
Как облако чу́дное в небе вдруг тает
Вдохновение – то, что нам души питало…
Разрушена внутренность криком вандала?
Или ржавчиной времени сердца-металла?
Как странно – желанье творить убежало…
И не радуют новые строчки в рассвете,
Восклицать нет желанья о красочном лете.
Будто двери слетели с натруженных петель!
Банальщина – ядом в уснувшем поэте…
Где ты, верный Пегас? Может - стёрлись подковы?
«Рванём» в СТО? Ты нуждаешься в новых?
Теплиться надежда – пройдёт «ледниковый»
Период… Мы верим – порвутся «оковы»!
Отзывы
Ну, так откровенно... "Пропадает желанье пИсать!" *** … я стою у порога… слышишь, стук ?.. Это – роды лавин, это - грохот машин на дорогах… это – взвой тетивы, разряжающей лук… Замирают Слова перед взмахами крыл… Это – в Светлый, Безумственный Мир – напрягаются Птицы ворваться ! Это – переполненный радиозвуком эфир, что безмолвен для слуха, как рыбам… …так обманчива сонность ветрил, жерновов вращающих глыбы… О !… неистовый скрип поворота ключа !.. И щелчок !.. О ! Ударник в оркестре замка !... Я, как всхлип, как зажжённая кем-то свеча, и протёкший сквозь пальцы песок, и секунды, и годы в – комках… Я – мой стук, спазмы сердца, рукой искажённые… И, из дрогнувших рук, в дотлевающих звёздах, ночь дочерна обожжённая… Кто я ? …Кто я ? …может тротил,.. застывший в напряжении нервном?.. Или черепаха Тортилла?.. Или на шее повешенного - фанерка ?.. Темно,.. в зрачках,.. в дверном проёме – одна и та же темнота !.. … окно – лилово, и - потусторонне - из-за твоего плеча… Да ! Я - тротил ! И чувствую, как жжётся огонь, бикфордово скребясь, неотвратимо подбираясь – сейчас взорвусь… И всё вокруг меня - сейчас взорвётся ... … рванулся - отлетают стены, и - исчезают потолки ! …откуда-то тепло твоей руки, и – под глазами тени… …клыкатится осколками стекло, метнулись Птицы в необъятной комнате… Нисколько не истратиться, не раздариться… Мне так легко наполниться – Твоим теплом… Темно… И дверь затворена Темницею… Неотпираемой стеной… Неумираемо больною Птицею стучусь к Тебе... стучусь к Тебе давно! Но - Дверь к Тебе – так древенно дверна… *+*
Остановись! Бикфордово не рвись! В стекле лиловом видим "птицу"... Пустышкой смог ты "окотиться"? "Клыкатиться" стекло? Ты крикни: "Брысь!"
28.05.2018
Чего вдруг пропадает...я про Глафиру не забыла....
Пегас надолго ускакал... И ржёт(смеясь)... зовёт вокзал...
Заведи себе Пегаську ! "Моя минская Пегаська". "МАЯ МіНСКАЯ "ПЕГАСЬКА". Пасярод лясоў і рэк. Пасярод Сталіцы. Стрэў аднойчы чалавек прывабную дзявіцу. Пачалі пакрыху жыць, разам, раз сустрэліся. БылО лёгка? Не скажы… Але, жылІ не фанабэрыста. Неяк дзетак набылІ, збудавалі хатку. Ад дзяцей, глядзі ж, пайшлі унукі-немаўлЯткі. Неяк Век і праляцеў, на Жыццё адведзены. Ездзіць сталі да дзяцей – на "адведзіны". ДАлей што? "Канца" чакаць? Не. Не той натуры. Час з’явіўся – падзяваць на Літаратуру. Чалавек той – ужо Дзед. Але ж, яму – ня спіцца. Паэтычны "Іспавед" піша пра Сталіцу. Піша крыху пра сябе, пра дзяцей, і жонку. Пра "Таго", які грабЕ Дабро людзей "пад жопку". Піша ўнучцы, пра Любоў. Пра Каханне, значыцца. Новы ўнук з’явіўся зноў – нарадзіўся ў Пятніцу! Ліпень. Дата – растудЫ! Ёсць за што трымацца вам? Ой, каб не было б Бяды… Ў Пятніцу! Трынаццатага! І трэба вершык, пра яго, быццам бы малітва, каб яму дапамагло, каб мінУла Ліха… І, навокал, дзе ні глянь, хлопчыкі ды дзевачкі, на шляху – і "інь" , і "янь", розныя праблемачкі. Там – убачыш. Тут – пачуеш. І, паскрабшЫ патыліцу, слоўца к слоўцу прымацуеш у Рыфмазакавырыцу. Каб Паэтам яго зваць… Дзед закрыў пра гэта Тэму. Кожны ж можа напісаць раман там, ці паэму. Й пішуць… Пішуць, Божа ж мой! Усім падрад – няймецца! А мовай пішуць – мерцьвянОй, розум не дапрэцца… Возьме кніжку чалавечак… Цікава ж, аўтар што гуторыць. І – напісана ж пра "нешта"… А – няма гішторыі! Вершык схоча пашукаць, да Душы прыгОрнуты, а – няма чаго чытаць у паэтычных зборніках… Дзе ж падзеўся Родны Кут? Жыцці дзе людскІя? …і адкуль – куды цякуць Бела-літ-памыі? Пішуць "нешта" – для сябе… Для сяброў… сябровак… І нічога – для Людзей… і – не людскАя Мова… Што хадзіць і гараваць, што згінула Паэзія. Дзеду некалі злаваць (бо хутка ўжо і паміраць...) і сам у Справу ўлез ён… Піша ноччу. Піша ўдзень. Піша – у магАзіне. Што ў людзей ТУТ, як і дзе… Жыццёвымі расказамі. Не ў часопіс. Не за грОшы. Не за нейкі там "Пачот". А за тое – каб заможна Беларускі жыў Народ. У Паэтаў ёсць Пегасы… Музы там, ўсялякія… То нясуць іх на Парнасы… То – на арфах дзЯнькаюць… А у дзеда акрамЯ жонкі любай, ніякІх "канёў" няма… Ці там, Музы з дудай. Жонка ёсць. З дзедам тым і мАецца. Першай верш яго чытае… Пацалункам так умАсле, калі спадабаецца… І Дзед імЯ ей даў – "Пегаська"... І – для Яе стараецца… *+*
Привет "Пегаське"! Она у тебя терпеливая и добрая... СПАДАБАЛАСЯ! Трымайся, дзедку...