Пришельцы. часть 4. Возвращение. (Будь оно не ладно)

Охрана Государственных границ. Са зборніка “Гішторыі дзеда Алега”. "Ахова Дзяржаўных межаў" *** Выйшаў я пад вечар з хаты – бачу, з неба мне ў ва двор, апушчае касманаўта парашутавы шацёр. Я на хату, за пярынай – касманаўту падсцяліць. Бо, калі ён жопай грымне, можа ж ён яе адбіць. Гэта ж вам – не шурык з даху, а нябесны касманаўт. Рассцяліў пярыну змаху, і крашчуся : – Сьвят! Сьвят! Сьвят! Касманаўт той вопыт мае – на пярыну, ў аккурат ! І, сур’ёзна так, пытае : – Гэта – Мінск, ці – Ленінград ? Я ў адказ, што гэта – вёска. І чарку, з хлебцам, паднашу. Я па-віду тока просты... А Дзяржаву – старажу ! З неба... Можа і не наш ён... Можа Западны шпіён – аглядаў тут нашы пашні ! Дзе тут бульба, дзе тут – лён... А лён, і бульба – гэта грОшы ! Заграбуць сабе, таво... А хрэна вам ! Ня Красна Плошча, дзе Руст – скрозь рускі “ПВО” ! Касманаўта я – на лаўку, ў рукі – сала, й – самагонкі... і тэлефаную – Глаўнаму, што спаймаў я тут шпіёна ! Не прайшло і поўгадзіны – касманаўт ужо ў “дупЕль”... А тут і пагранцЫ, радзімыя... І павялі шпіёна, як мамзель ! Яно, канешне б, мне медАлю... Ці, грОшай – каб на лісапету... Дык не ! Па мордзе тока далі – не вякаў, нават каб, пра гэтае... Ну, ня далі мне мядалі... Я жа – прОсты, я – ня горды... Я ж - Дзяржавачку сцярог ! І ня буду я скандаліць, што пабілі маю морду... Я лён і бульбачку – збярог ! *+* 29 сакавіка 2014 г. **( апушчае – опускает; змаху – с размаха; пытае – спрашивает; пагранцЫ – пограничники; лісапета – велосипед; нават каб – даже; сцярог – охранял; збярог – сберёг).

Прочла с огромным удовольствием, Валерий !