Царь надумался с царицей...

Зараз пагляжу... А вот это: "БЕЛАРУСКАЯ КАЗКА." Запрасілі да цара. Справу меў ён нейкую... Я ў адказ: - Мо, ў другарА! А мне - каб ня мЕшкаў я... Бо, цар табе - не прэзыдэнт... Цар – усіх павЫшай... Кінуў ў торбу я прэзэнт, падцягнуў калЫшанні, сеў на старага каня, і еду да палацаў. Я ж, не нейкая сьвіння, каб з царом ня знацца. Ён, канешне з няумех, на рОзум - крывавАты... Але ж... Цар – таксама чалавек, хоць і дуркаваты. Бывае, розуму няма... Справу парашАць якую... А тут, мудрОная, яна, справа... і не рашыць цару яе... Тут патрэбен мужычок, да спраў ўсялякіх звыклы, каб, пачасаў свой мазжачок, і рашэнне выклаў. Еду, ціха, не ганю коніка, чаго там... Пачакаюць, не згніюць справы й без спяхоты. Еду, пЕсянку пяю, ў думках – пуставата... Мудрасць я сваю цаню. Думаць – ранавата. Вось прыеду да цара, выдась закавырыцу, будзе ў той час і парА пачасаць патыліцу... Ля палаца асадзіў, коніка, аўса падвесіў. Так... па палАцам не хадзіў... І куды ж тут лезьці? Ну, й шурую напрамкі, цераз сені царскія. Пад нагамі байструкі шлындаюцца з цацкамі, дзеўкі царскія снуюць, пырскаюць ў далоні... І тут, праходу не даюць, стражы, як калоны мармуровыя стаяць, з ружжамі і шаблямі... На мяне тут паляваць? Шугануў бы грАблямі… Ды, граблЁў са мной няма. Трэба дыпламатыя... Глядзь, царыца прэ, сама крыху дуркаватая. Размалёваны ўвесь твар, быццам яйка ў Пасху… - Пойдзем, бо, чакае цар,- кажа мне, так лАскава... Во, які прыём у іх... Дарам, што – царыца... Дзеравенскім, ды прастым, можа й пакланіцца... Не... Здалося толькі так, што зАраз зробе “кнікцан”. Я для яе – Іван-дурак, а яна – Царыца… Завяла у царску хату. За сталом, сярод палатаў, хмурны цар сярбаў гарбату. Выгляд дзікі, дуркаваты... На царыцу так зірнуў! Што тая – шась уміг адселя! Чую, справы, хоць ў труну... Бо, няма ў цара вяселля... Я – прысеў. Маўчым. Чаго? Але, чакаю “аткравення”... І, маркую, тут “бягом” не выдавай Іван рашэння. - Хочаш быць, Іван, царом? - Хочаш – вацарЫцца? - Аддаю табе карону, і сваю царыцу! - Аддаю табе усЁ! - А царства – залатое... Дурань я... А не – Асёл... Штосьці тут “ня тое”... Слухам поўніцца зямля... Й слух той, лямантуе – распрадаў Ён царства, бля... маць яго... такую... Слух ідзе, даўгі цара ужо – паболей царства. - А можа, Ваня, ў “выбарАх” хочаш паучастваваць?- падбівае мяне цар ў бЕсядзь палітычную... -Грошай я падкіну... Дам, ў ва што хочаш тыкай іх... - Нахран мне,- кажу, - твой “дар”, царства запазычаннае. - У мяне – ня згніўшы Двор, бульба урадзІцца… Сьвінка, куры... Ёсць тапор - ад злЫдзеняў адбіцца. Лес з грыбамі, з рыбай рэчка, неба чыстае, прастор... А тваё царства – недарэчнае... Ты ж яго – ў дзярмо запёр! Плюнуў я на пол харомаў, выйшаў, коніка пагладзіў, і, пакіраваў, к сабе, да дому. Што мне царства... Тожа ж - "шчасце"... Дома – лАцьвей. *+* Уначы 2 сакавіка 2013г. (**лАцьвей - лучше).