Про Кабана

"Сустрэча з прэзыдэнтам". Са зборніка "Гішторыі дзеда Алега". *** Сказалі, што на вёсцы нашай, адбудзецца сустрэча з прэзыдэнтам… Ага – паесь ён з намі нашай кашы, і сала з хрэнам ! Ага ! Так і паверыў я ! І смачна вЫразіў "сказальшчыкам", з інцялягЭнтнымі манЭрамі, сваю прастую мацюгальшчыну… Да вас прыедзе прэзыдэнт, таму – бур’ян паскошвайце ля хат, і пафарбуйце агарожы ўсе ушчэнт ! А пры сустрЭчы ўсім крычаць "Віват !". Па еўрапейскі гэта, як "Ура !". А мы жа, быццам, Цэнтра той Яўропы… І тута я, старЫ дурак, спытаў – парткі якія надзяваць на жопу. Ці кожнадзЁнныя парткі… Ці "пахаронныя" надзець мне… Мы, можа, і вясковыя дзядкі, але ж знаёмы з еўрапейскім ецікЭтам. Парткі жа вам не агарожа – напэцкаць фарбы можна й на гніллЁ ! А пана сустракаць нягожа, ў партках навозных, ё-маё… Мяне адразу прыхапілі… Маўляў – крамола і абраза ! Тут, сярод люда, не пабілі… А ў двор звялі пабіць, заразы… Сказалі, каб сядзеў на хаце, і – не падыхОдзіў к вокнам. Бо, шнайпер можа расстраляць мяне ! Як тэрарыста – шлёпне… Мне што… Ўсялякага пабачыў я за век… Дастаў бутэльку, з самавыгнаным "прэзэнтам", гуркоў з кадушкі, і – як Чалавек, пачаў спраўляць "сустрэчу" з прэзыдэнтам… У сутаварышчы паклікаў я катА. Яму – кіўбаскі, ў сподак – валяр’янкі. Кот – хлябануў… Я – чарку апрастАў… І сутварыўся Дыспут… а не п'янка ! ХрумчУ гурочкамі… Кот-сутаварыш – кіўбасУ крымзАе… Вядзем размовачку… І нам, удвух, і добра, і цікава… Чаго рагочаце, мяне не супыніць, калі я завяду якУ аповесць… Прыпынак – толькі "выпіць-прыкусіць", а так – я пру, як браняпоезд ! А кот – слухач, палепшае суседа ! Той – рвецца слоўца ўставіць дзесь! З катом жа – роўна йшла бяседа… Я – выкладаю, а кацяра – слухае, ды есць… Паелі, выпілі, папЕлі… Схадзілі, справілі "звычайную патрэбу", і заваліліся ў пасцелю – бо, за вакном счарнела неба. А раніцОй пытаюся ў суседа, як тамацькі з "сустрэчай" адбылося… Пра штое прэзыдэнт з людьмі бяседаваў… І што паабяцаў вяскоўцам "госцік" ? Сусед мне раз’ясніў усё былО як. Як адбылася гэтая "сустрэча". Не анархічна, не "само-сабою"… Сабралі іх ля сельсавета ўсіх, пад вечар… Вось тут, сказалі, ўсе – стаіце, ждзЁця… І вёскай дачакаліся яго… Над намі праляцеў, на верталёце... Махаў адтуль, рукою, ці нагОй… Народ "ВівАту !" ў неба, як вучылі. Нічога болей не бывала… І мужыкі – пабеглі за "чарнілам", бо, да "сустрэчы", ім не прадавалі… *+* 7 ліпеня 2013г.