Мила Чертовских

прощаю, только не прощайся...

Апоўнач.“Косаўскі зшытак”. *** Сон мой недзе загуляў... І я – смуткую, з куфлем кавы... Заходзіў Вечар – я з ім размаўляў, пра клопаты свае, і справы. А потым – Вечар у кутку заснуў, змарыўся ад маёй размовы... І я – сяжу адзін, сумую, і верш пішу – за словам слова... Пью каву, з дымам цыгарэт... Ноч са здзіўленнем наглядае – чаму табе не спіцца, дзед... Ды, Сон мой недзе, бач – гуляе... І добра, што яго – там недзе носіць, каб напісаць я нешта змог... Бо, колькі жыць мне засталося – ня ведае напэўна, нават Бог... *+*

ОК, принято

Все ОК