Маё месца святое

Бачу дзедаву хату,

Сад,дзе вішняў багата,

Дзе ад яблыкаў дрэвы

Гнуцца аж да зямлі.

Ім прыйшла пакланіцца,

У цішы памаліцца

За ўпакой сваіх родных,

Што калісьці жылі.

 

Загляну ў акенца.

Моцна стукае сэрца!

Бы пачую-бабуля сваю песню пяе,

Нахіліўшыся нізка

Над маёю калыскай,

Ды на жаль, забываю рысы твару яе.

 

У шурпатай далоні,

У сівенькае скроні

І ў голасе любым растварыцца хачу.

Мне тут лёгка й журботна,

Мой куточак пяшчотны,

Дзе я сэрца і душу ад сумненняў лячу.

 

Буду думаць пра тое:

Гэта месца святое

Забыццём не накрые, бы вядзьмарка ,зіма.

Наталі мяне сілай,

Любы кут, сэрцу мілы,

Дай надзею і веру, што жыву нездарма.