ЗАГАРЭЛАСЯ ЗОРКА

Не выпадкова ў гэты свет прыходзім —

На небе ў сіней высі запалілі зорку.

Пакуль гарыць, удалеч з ёю крочым...

То разгарыцца зырка, то агорне змора.

 

Як промні, рассыпае нам іспыты,

Жадае даць напрамак, кліча за сабою.

Шкада, што часта мы ідзём сляпымі,

Не чуем плач душы, акутанай журбою.

 

Збіваемся з дарогі, крочым краем,

А зорка будзіць нас, прысядзе ля падушкі.

У сэрца наша й розум завітае,

Змагаецца праліць святло на нашы думкі.

 

Пакуль сумленне і душа сяброўкі —

На грунце наша лёсаносная сцяжынка.

Калі між імі зачынілі створкі,

Святло тускнее ды мігае безупынку.

 

У час жалобны гаснем разам з зоркай.

Шчаслівыя, калі прайшлі адною сцежкай,

Калі сумленне не скавала гора,

Ды рэхам не купіла пыха і пацеха.