ДЗВЕ КРОПКІ

Мы ў небе, на крылах у час перамог,

Здаецца ўвесь свет утрымалі ў далоні.

Не бачым, як дэман заве за парог,

Ён зорак святлом усхваляе карону.

 

Бывае бураны ламаюць наш лёс,

Пануе і з плачам у сэрцы няўцешнасць.

Вар`ят прапануе пагрэць у мароз,

Нас розум пакінуў на момант паспешна.

 

Дзве слізкія кропкі на нашым жыцці,

Яны сцерагуць, як крумкач, каб нарэшце

Скляваць і не даць нам сцяжынку знайсці,

З дарог грунтавых на абочыну звесці.

 

Жыццё процілегласці звяжа ў адну,

Як скралі эмоцыі розум знянацку...

Адзіны кулак нашу радасць й бяду

Сціскае... Міраж кліча хітрасцю ў казку.

 

Губляем зямлю пад сабою — наш крах...

Ёсць большае гора ў кагосьці і слава.

Змянілі малітву на гонар ці жах...

Так важна не збіцца нам з Божай актавы.