МЕСЯЦА ЎСМЕШКА

Дагарала нябеснае вогнішча,

Рассяваючы іскры ў нябёс акіяне.

Са слязой, у самоце, прамокшая,

Я да Месяца йшла на спатканне.

 

Можа там, сярод зорак далёкіх

Адшукаю адказ на пытанні, што дзівяць.

Каб змагла павярнуць жыцця крокі

У напрамку дзе Сонца без Хмары дажджлівай.

 

Аб жыцці мае веды з дзяцінства

Раскрышыліся сёння, як чэрствая булка.

Дзень за днём на вачах павуціна

Прахудзілася, сэрца з бядоваю думкай.

 

Бы труха рассыпаюцца догмы,

Востры край да крыві мяне раніць, змяртвенне.

Я сягоння ганю з сэрца стому,

Ды спрабую навыварат зладзіць адзенне.

 

Перакроіць старое нанова,

Паказаць што хавалі пад брудам хлуслівым.

У падзеях ды справах выснову

Адшукаць... Пыл павольна змываецца ліўнем.

 

Месяц, дзякуй за добрую ўсмешку,

Падтрымала мяне, даравала мне крылы.

Ды згарнула крылом з дошкі пешку,

Замяніла ферзём, сэрцам думаць вучыла.