Marie de France. Fable LXXXVIII des dui Lox. Мария Французская. Басня восемьдесят восьмая о двух волках.
Dor Leus fors d'un bos s'encuntrèrent,
Là s'arresturent, si pallèrent,
Que nus Huns nès osoit atendre
Jà ne volsissent-ils rien prendre.
Ce dit li uns , kar essaions
A bien faire se nus poons,
Par coi nus éussions hennur,
Car cascuns a de nus paur.
Li autres dit : or oï mervelles
Qant tu tel cuse me cunselles;
Di dunc ù nus purions aler,
Gel ' te sai bien, fait-cil, mustrer.
Vez-là ces chans ù la gent soient
Qui ces jarbes cueillent è loient,
Alumes - i; si lur aiduns
E les garbes ensanle metuns.
Bien avez dit, cil li respunt;
Deci au cans venuz en sunt.
Le blé cuillirent è purtèrent,
Mais li Vileins les escrièrent.
Li uns des Leus a haut pallé
Sun cumpaignun a apellé;
Vez, fait-il, cum il nus escrient,
Mal nus vuelent, è pis nus dient.
Nustre bienfaiz ne valt noient
Plus qe li max vers ceste gent.
Hastiument al bos r'aluns
Si feruns si cum nus suluns.
Iluec woèrent è prumistrent
Jamais ne ferunt bien ce distrent.
MORALITÉ.
Ce veit - hum suvent dou Félun
Ki a mult petit d'aquoisun;
Laisse le bien que il cunmence
Se il ne veit en sa présence
Le loier qu'il en velt avoir,
A mal aturne sun espoir.
Два волка встретились у чащи
Как встали - взвыли диким плачем,
Что "где б ни появился люд -
Там нас лишь с тумаками ждут.
То потому что, друг мой милый
Они не видят боле силы,
Которой славится наш род;
Нас не боится уж народ."
Другой в ответ: "Ну ты даёшь!
Ты чушь какую-то несёшь;
Мы можем силу показать
И я смогу то доказать.
Гляди: вон поле разлилося,
Где люди жнут в снопы колосья
И жгут потом: нам б им помочь,
Зерна немного уволочь."
"Пожалуй, - подвывает тот,
Своё нам взять пришёл черёд".
Пошли они пшеницу жать,
Но люд стал на волков кричать.
От страха бледный и зелёный,
Волк обратился к компаньону:
"Смотри-ка, как на нас кричат,
Не хочется им помогать.
Им чужда наша доброта
Они в нас видят лишь врага.
Вернёмся ж мы немедля в лес
Нам чаща - дом и стол и честь.
И не ищи ты мирных встреч
Там, где слышна людская речь.
Мораль
Так смотрят люди на злодея,
Что мелко гадить лишь умеет;
Забыв о добрых начинаньях
Им неоконченных деяний,
Ему заплатят лишь бойлом,
Надежду обращая злом.

