Marie de France. Fable LXXVII Dou Taisson et dou Pors. Мария Французская. Басня семьдесят седьмая о барсуке и свине
Ensı avint ke par un an
En un bois ot planté de glan,
Les Pors i unt mis è chaciez;
Li Tessun s'est acumpaigniez
Ensemble od ax a requeunut
Que Porc esteit et estre dut.
Quant li Porc vindrent en mesun
Que faire en vit l'occisiun,
Li Taissuns cùmmence à crier
A renoier, et à jurer
Que Tessons fu; ses piez mucha
Qant od les Pors ù bois ala.
Moralité
Suvent avient des véziez
Qant il cuident estre avenciez,
Autres costumes voelent prenre
Dunt plusurs funt à ax entenre.
Mès quant il sunt aparcéuz
Tuz - jurs en sunt plus mescréuz.
И было то в один из дней,
Когда с избытком желудей:
В листве у дуба боров рылся,
Барсук здесь присоединился
И вместе то они сыскали,
Что свину брюхо услаждало.
Когда ж пришли они в свинарник,
Где кровь лилась неоднократно,
Барсук истошно стал вопить
И обвинять, и лебезить,
И заболтал; не чуя ног,
Насилу бедный в лес убёг.
Мораль
Так часто хитренький народ,
Что думает всё наперёд,
Чужой обычай замышляет
Принять, и после изучает.
Воспринятый ж обычай новый
Подходит как седло корове.

