ПАЛОТНЫ ФЕРДЫНАНДА РУШЧЫЦА

Будынiны, нахiленыя злёгку,

Ды пачарнеўшы плот пад цiскам часу.

Нясцерпны боль за шлях народа горкi,

Лёг на палотны ценем без акрасу…

 

Бушуюць ветры i жыццё гайдаюць,

Высмоктваюць бядою з жылаў сокi,

Сумотай на яго палотны асядаюць,

Сцiскаюць сэрцы, нам даюць урокi…

 

Ды незнарок, з-за цемры цёмных фарбаў,

Рака вiецца паскам бiрузовым,

Iскрыцца i дае надзею марам,

Што дзесьцi месяц шлях шукае новы…

 

Дабро i зло, як яблынькi ля хаты,

Адна у цвеце – пустацвет другая.

Карэннi звiты, кроны iх распяты,

Дадолу гнуцца, бы душа блукае.

 

Як сымбал пошукаў духоўнай сiлы,

Скала, адшлiфаваная стыхiяй.

Не пахiснулi ў моры хвалi злыя,

А заiграла залацiстай грывай.

 

Узняўшы позiрк чысты да нябёсаў,

Злажыўшы рукi сцiпла у малiтве,

За свой народ, за край мастак у просьбах,

Зашыфраваных сочнаю палiтрай…

 

Палотны Рушчыца хвалююць сэрцы,

Яны яго жыццё i боль, i мiласць.

Даюць надзею прагнуць шчасця, верыць,

Iсцi на зорку, што над небасхiлам…

 

Кантраст святла i ценю - гэта сутнасць

Жыццёвай фiласофii спрадвеку.

Галоўнае, каб не гублялi мудраць,

Шукалi шлях свой i знайшлi уцеху…