У роспачы

Я ня ведаю прычыны –

ад чаго балiць Душа…

Век другi зусiм – навокал:

лямпачка, а не лучына,

шклянка, з нейкай кавай «Мокка»…

Я ж стары ужо даволi,

а пачуццi – малыша…

Я ня ведаю нагоды –

ад чаго за ўсё Пакута…

Ну, здаецца ж, Дрэнь - чужая…

Ну, чужая…

Не мая!

Ёсць скатыны ў народзе -

Чалавечнасць не зважаюць -

паважаюць Гультая.

…роспач, гнеў, i - смута…

Я ня ведаю i Сэнса –

дзе Разумнасць?..

Што змянiлась ад Хрыста?..

Паўсямесна дэкадэнцтва:

хамства, злобства, пустата…

I забойстваў буйнасць…

Пэуна, Вера - толькi ў гэтым –

Жыць i не зважаць!

I нiколi не мяняць сябе – Нiколькi !

I не здраджваць добрым мэтам,

забаяўшысь болю.

I сяброў, за гэта ж, – паважаць!

*+*

ноч, кава, цыгарэтка, Лоджыя