К любимой...

ДА ЛЮБАЙ.

 

Цягнуся да цябе сваім Сусьветам...

Пульсуе лавай кроў у скрОнях,

вулкан пачуццяў –

зараз рЫне!

і вогненны пратуберанец

з сэрца рвецца,

каб ужаліць!

Чаму цябе гэта пужае?

Каханне не бывае

раўнадушна-роўным,

як Мора Мёртвае, на Ізраіле...

 

Цягнуся да цябе цудоўным мірам...

Тут – эльфы ў лЕсе...

і наяды ў рэчцы...

і Вакх

ў абдымачках з Сатырам...

І гэта – назаўждЫ,

не толькі сёння,

бо Мір кахання – плЁнны!

Чаму ж з мяне ты робіш зомбі...

Каханне не бывае недарэчным,

як камяністая пустэчча Гобі...

 

Цягнуся да цябе адным імгненнем...

Імгненне – непаўторнае,

нікОлі!

Каханне не заменіш іншым нечым,

згубіўшы –

будзеш з невыноснай боллю,

жыццё калечыць у самоте!

Кахаю так,

што рвуцца нервы...

Чаму няма імгненню веры ?

Каханне, любая,

бывае толькі Вечным,

як думка,

што не мае формы плоці...

*+*

уначы, на Лоджыі жонцы маёй, Лялячцы...