Вольноплывец.

ВОЛЬНАПЛЫВЕЦ.

Са зборніка "Гішторыі дзеда Алега".

 

Пайшоў на рэчку.

Думаў – нацягаю ракаў…

Гляжу, з далЕчы

мужык сплывае,

кверху сракай…

 

Плыве ў штыблетах,

спінжаке

і портках…

Грабе рукамі, як умелец…

А я ўжо думаў,

што ён – мёртвы…

Што – тапЕлец…

 

Падплыў паблІжай,

ткнуўся ў бераг носам…

Рака яго калыша,

на хвалях гойсае…

 

Спытаўся у мяне ён

цыгарэтку,

бо прытаміўся,

хоча адпачыць.

Тарашчу вочы я на дзіва гэта…

І трэба жа такое адмачыць !

 

Купаецца, сцярвец,

ў адзенні…

То, можа ён – антынудыст,

ну той, што голым – анідзЕ ?

Ці ў госці да каго

кірУе ўніз ?

Але, чаплЯцца да людзей ў вадзе –

дык я ж, не беларускі КэДэБіст…

 

Дзялюся з "вадзяным" я цыгарэткай,

дымлю,

ды й на яго дзіўлюсь…

Калі на вёсцы раскажу пра гэткае,

дык не павераць,

засмяюць…

 

Раскачагарыў цыгарэтку у маўчанні,

перавярнуўся у вадзе наадварот,

ды і паплыў далей,

дымок пушчаючы,

ну, чыста аднатрубны параход…

 

Паломнік, мабыць…

У Іерусалім…

Ці, ў Мекку…

Кудысьці ж надыць

чалавеку…

 

Адкуль плыве…

Куды паплыў…

Цікава…

Але, цяпер ужо – ня зведаць…

Так і не спытаў яго…

Разява…

І сумны,

пацягнуўся я да хаты,

снедаць…

 

Паеў за снеданнем гарачанькай яечні,

з патэльні падабраў астаткі

лустай хлеба…

А з думак не зыходзе той мужык –

які плыве па рэчцы,быццам воблака па небу…

Не з нейкай мэтай…

Проста – вольнаплывец…

Не – ў Іерусалім…

Не – ў Мекку…

Плыве кудысьці сам сабе…

Шчаслівец…

*+*