Написано в 90 г.прошлого столетия

Радзіма і няяснасць уласнасці. Я жыву ўнутры сябе. Навакол – Краіна. Усе навокал – у барацьбе, за чыны, за грошы, як бы аблапошыць... Нікога – за Радзіму... Што Радзіма? Проста край, лірыка... Плюнь – яе няма... А заводзік – каравай... А зямелька – вось яна... Ды і грошыкі, канешне, лепей, каб замежныя... Мне Радзіма - жыць, глядзець: рэчка, лес, прастору яснасць... Ім - прастор ў гектарах мець, ва Уласнасць... Я жыву ў сябе, ўнутрах, крыху пацясніўшысь. За Радзіму маю страх, і к сабе ўпусціў яе... Я, як просты чалавек, мала што магу... Ты, Радзіма, пажыві ў мяне, навек. Можа зберагу... *+* 11 кастрычніка 2012г.