Мне бы видеть звёзды

БЕЛАРУСЬ. НЕ ПАКіДАЙ МЯНЕ, МАЯ РАДЗіМА. *** Дзяцінства Дом – на беразе Дняпра… Там, на ўзвышшы Дуб – стары ўжо быў, а маці мяне толькі нарадзіла… Збіралася ля Дуба дзетвара… І тут – упершыню дзяўчыну палюбіў я… Пакуль ЖЫВУ, не пакідай мяне, мая Радзіма… Юнацтва Край – з імклівасцю Дняпра… На ўзвышшы – Дуб… Да дуба прыхілілася шыпшына… Тут – юнакі збіраліся, калі прыходзіла пара ім адлятаць… Тут абмяркоўвалісь прычыны… Пакуль ЖЫВЫ, не пакідай мяне, мая Радзіма… Усё жыццё мне сніцца гэты Дуб… Ён не вялікі быў, але – камлюкаваты… Ён, у дзяцінстве – Там… І ён жа, зараз – Тут… Радзіма, прад табой я – вінаваты… Як перад Маці Божай – чалавек… Радзіма, гэта – не Краіна… Радзіма – наш жыццёвы век... …і што ж, за гэты Век мы нарабілі... Стары-дзіцёнак я... і – “там”, і – “тут”, жыццё – усё адзіна… Стаіць дагэтуль гэты стары дуб, на ўзвышшы, ля Дняпра… Калі ПАМРУ, не пакідай мяне, мая Радзіма… *+* 2 лістапада 2011 г.