Уладзiмiру Мулявiну

Паэтау шмат на Беларусi,

I шмат цудоуных песняроу,

Але адным я ганаруся

I ганарыцца буду iзноу!

Её быу Пясняр! Пясняр ад Бога!

Спявау её так, што стыла кроу.

Я закахалася у такога -

Её бацькам быу для "Песняроу".

I песнi тыя як зарнiцы,

З маленства помняцца яны:

"Александрына", "Завушнiцы",

"За паугадзiны да вясны"...

Я ж на канцэрт ляцела летам

Каб толькi голас той пачуць.

Спявала разам з iм. А потым,

Я доуга не магла заснуць.

Бо i уначы душа спявала,

Што, хтосцi там вады прасiу,

Шло дзесцi жыта дзеука жала

Ды канюшыну Ясь касiу...

Але, жыцце абарвалося,

Нiбы гiтарная струна.

I змоукла песня. I здалося,

Што не уваскрэсне ужо яна.

..."Александрына"..."Завушнiцы"...

Як напамiн гучаць яны,

Бо сэрца перестала бiцца

За паугадзiны да вясны.