Мы живем, под собою не чуя страны...

Жывы паэт - никому не патрэбен. «Спачатку было – Слова. і Слова было у Бога. і Слова было – Бог.» (Евгелле ад Іаана). *+* Жывы Паэт – нiкому не патрэбны... I не таму, што дрэнны ён паэт. Паэт – ад Бога. Яму патрэбнае – нямнога. Таму і Верш яго – ад Бога. Жывы Паэт – нiкому не патрэбны... Нi люду – бо людзям рэальных рэчаў трэба многа, а Верш - не кiўбаса, нi вопратка, нi хата. Тым больш Уладзе – Уладa, ў цемры, лепш заб’e Паэта! Бо у Улады, грабяж люда – мэта. А вось Паэт – не падуладны – нi цару,нi кату! Ён - Вершам цягне свой народ да Свету, і да Свята. Жывы Паэт нiкому не патрэбны - няма Прарокаў на свёй Айчыне. Паэзiя, ня – золата, ня – срЭбра, і, нават, не кажух аўчынны... З багаццяў у Паэта, толькі – Слова, якое ён бярэ ад Роднай мовы, i так складзе адно к другому, што усiм становiцца свядома: дзе – Iсцiна,а дзе – Хлусня! дзе – Чысцiня, а дзе – ванючая брыдота. А Праўду зведаць – не усiм ахвота, бо грэшны мы... Таму – навошта лiшняя турбота: не нагружай, Паэт,.. пішы,.. кладзi у архыў,.. чакай смяроты... Жывы Паэт – нiкому не патрэбны ! Жыве - пiсака пахвалебны. Багаты ад улады, i, як свiння, адкормна-хлебны. Жывi – Паэт ! Бо ты – патрэбен! Людзям краіны – маламу, і стАраму. Вядома гэта Богу лепей ! Таму – цягнi сваю ты «кАрму»... . *** (26 верасня 2010г.)