Про гнома

Са зборніка “Гішторыі дзеда Алега”.

"Пра гнома".

 

Кот прыпёр на хату гнома –

на гародзе дзесь спаймаў…

Прама скажам – ідыёма :

“хітры гном –

ката праспаў”…

 

Прыцягнуў кот, значыць гнома,

і патрабуе ўзнагароду.

А з якой такой хваробы !?

Гном жа –

мой старЫ знаёмы…

 

Я – з дзіцёнкаў з ім сябрую.

Мы – раслі абодва тут.

Маць кацячую такую !

Ты з чаго гэта ! –

катУ...

 

Ад слюнёў кацячых выцер,

гнома мяккім ручніком.

Ката, заразу – з хаты выпер,

частую гнома –

малаком...

 

Я, дзеля супакойства нерваў,

сам – канешні чарку хляпнуў.

Ну, кацяра !

Ну і стэрва !

На сябра майго –

і лапу...

 

Можа ж шчэ, й пагрыз нямнога ?

Пракусіў там, можа нешта ?

Напужаў можа малОга ?

Добра хоць –

мой кот ня бешаны...

 

Бача гном, што я бядую.

Кажа – з ім усё ў парадку.

Ён зазірнуў ў гарод, на градку,

мОркву каб – ‘

узяць якую...

 

Дзень быў ясны, прыпякала.

Пад капустаю, ў цянёк,

дзе нішто не замінала,

ён, на хвіліначку –

прылёг...

 

АчунЯў ужо у пастцы,

дзед Алег – твайго ката.

Як жа тут не напужацца ?

Думаў –

зараз смертата...

 

Во, хітруга, намякае –

на лячэбны інтарэс !

Ладыць, чарку наліваю,

на –

здымай нярвовы стрэсс...

 

ПагутОрылі, мы з гномам.

Пра жыццёвыя турботы.

Пра сям’ю, ў ягонным доме.

І пра Грэцыю –

а што там...

 

Апасля пайшлі на грАды,

каб час дарэмна не прапаў.

Кот адчуваў, што вінаваты,

і гному мОркву –

сам капаў...

*+*