Крокус Москва
Авыр төн булды,
Купме халык кырылды.
Бер мизгел эчендә
Ничә сабый ятим калды.
Дошман кузе күрми баланы.
Сихерләнгән башы белән,
Кулына корал тотып,
Хайванга караган кебек карады.
Әни саклый баласын,
Аңласа да шул кичне ятып каласын.
Күкрәгенә кыссада яратып,
Дошман алды кулына балтасын.
Ут янганда бинада,
Сабый ни турында уйлады?
Бу кичне инде,
Әнкәсе күзенә соңгы тапкыр карады.
