РАЗГУЛЯЛАСЯ ЗАВЕЯ

Жартуе сёння, разгулялася завея:

То за каўнер прысядзе, то на нос, як фея.

За вухам паказыча, скоціцца нявінна —

Ёй сёлета дазволена, яна багіня.

 

Гуляла дзесьці доўга, затаіўшы крыўду,

Малілі, клікалі, крычала: «Я не выйду!»

Сягоння зразумела, што засумавалі,

Прыбегла хуценька ў ажурнай з зорак шалі.

 

Гляджу з усмешкай як гуляе завіруха

І разумею: сэрцу варта розум слухаць,

Каб меру знаць, не прытаміць сяброў, што побач,

Бо ўрэшце можна стаць назойлівай асобай.

 

Заўсёды лепш калі ў чаканні, з добрай думкай,

Не страшна, незнарок, як холадком падула.

Хутчэй за ўсё не будзе хмар, развее вецер,

Пакуты час вучыў вянок сяброўскі плесці.