КҮКРЕГЕМДӘГЕ ТЫНСЫЗ ДАУЛӘНЕ СИҢӘ АЧЫЙМ
Аудиозапись
Күкрәгемдәге тынсыз дауләрне сиңа ачыйм...
Йөрәгемнең ейән җылы – сиңа ашыга.
Йөрәк...
Ул минем кулымда – ялкынлы бер кош түгел,
Ул алдыңда – саф көмеш тәңкә, әйләнә торган фәнәре буш.
Ул алдыңда – ачылган чәчәк, һавадан гына түгел, ә җаннан.
Күкрәгемне ачтым мин – эчендә сакланган иркә чырае,
Язгы кояш нуры кебек, салкын төнне ярып,
Ул – җылы, ул – назлы, алсу шафкать төсендә.
Мин сиңа барам...
Бу ашыгу – йөгерү түгел, бу – җилнең сәгаhe,
Бу – илле чәчәк исләре белән тулып торган гомер авазы,
Ул аваз мине алып китә...
Киң болыннар аша – үләннәр аягыма табып,
Таулар өстеннән – болыттарга кул салып,
Сулар астыннан – инҗиләр дөньясын күреп.
Күзләремдә – яңа иртәнең алтын өмете,
Иреннәремдә – күкрәктән килгән бергенә җыр,
Һәр адымымда – сине көткән хыяллар шатлыгы.
Мин сиңа ашыгам!
Үземне – бөтен сафлыгымымда багышлап,
Бер генә үтенеч белән: сакла – көзге яфраклар кебек очып китмәсен,
Кадерлә – бакыйлык хәзинәсе кебек,
Ярат – соңгы таң кебек саф.
Бу йөрәкне син ачтың – ул гомер агачының яшел яфрагы иде,
Син уяттың – ул йокыда йөри иде, төшендә генә яши иде,
Син бизәдең ул буш бакчаны – мәхәббәтнең иң нәзек чәчәкләре белән.
Мин сиңа ашыгам!
Бу – гомергә тиң бер васыять,
Кабатлыйм – тагын һәм тагын – җанның иң тирән ельларыннан.
Син – минем юлым, мин синең белән барам гомер дигән даимилеккә,
Син – минем нурым, карангы төннәрне ялкынлы таңнарга әйләндергән,
Син – минем ачкычым, дөньяның бар тылсымын ачкан.
Мин сиңа ашыгам...
