Marie de France. Fable LXXXVI de la Mosche et d'une Eé. Мария Французская. Басня восемьдесят шестая о мухе и пчеле
Une Mouskes et uns Ez tencèrent
Et ansamble se currecèrent .
La Mousque dist que mielz valeit
E qu'en tel leu aler poeit
U cele ne s'oseit véoir ,
Deseur le Roi pooit séoir ,
E qantkes li Es purchaceit
Et atraoit è traveilleit
Li ert tolus è si est tuée
E de se maisun fors - boutée.
Geo et mi cumpaignuns menguns
De tun miel tant cum nus vuluns .
Li Ez respunt , tu as dit veir
Mais il est légier à saveir
Qui plus est vilz ke jeo ne sui ?
Qar en tuz lius faiz - tu anui .
Siez là ù siez , vas là ù vas ,
Jà par tun fait honur n'aras .
Geo sui par le mien fait amée
E moult chièrement hunerée .
MORALITÉ.
Einsi est du puvre félun
Qant il a le bien à - bandun,
Vers les meillours trop se derroie,
E de parole se nobloie ;
Par grant desdaig les contralie
E s'aucuns est ki bien li die
La vérité de sun affaire
En plaine curt le fera traire.
Повздорит с мухою пчела -
Меж ними уж вражда пошла.
И муха "выше-де летаю, -
жужжит, - и королей я знаю:
Ты их увидеть-то не сможешь -
А я на них да как на ложе.
Когда ж они узрят пчелу,
Что собирает вновь пыльцу,
То обрывает её век,
Разрушив улей, человек.
А мы, компаниея честная,
Слетевшись, мёд у вас сбираем."
Пчела в ответ: "В том правда есть,
Но я при том прошу учесть:
К кому отвратней отношенье?
Везде стяжаешь ты презренье.
Где б не была, где б не летала -
Везде гонима ты бывала.
Меня же любят за мой мёд
И в честь его всяк песнь поёт.
Мораль.
И всяк озлобленный бедняк
Порою рассуждает так;
Увидит случаем господ
И ругань изрыгает рот;
С презрением он им перечит,
Но лишь покажут его речи
Его несчастье и позор
И дом худой и утлый двор.

