Про Панаса быліна якося,

Шо Котом Васько прозвалы всі
І пойіхалы мы в Янів аж!
І найшлы там собі Ангелінку.
І вжэ шо з её ны робылы!..
Бо люблять воны всі нас.
І вот влад нафотографірувавш,
Мы пошлы собі й закусылы вжэ.
А давалы ж млынці прам нам!
А ны хоч боршч но в рыло?
Так вот воны й жілі вжа, х.
А ходылы шэ гыцль по базаровы.
Да найшлы но хозяіна-барына,
Шо вдружыв хоть дзвонка Васьц.
Да рызінк кіхы ладыты.
От і всё. Шо росКваЗваты…
Улупывсь, ну, шэ Баём ваш.
Вліз в город бо нынажано
І за плота ногамы на!
Біль була б ныскончаема.
Да шэ й лічыть себя пацан!
І колы сів на ровыра…
О, кіха ж була вж полна вам!
Но добралыся ексь-какося
Тута в Бродніцы до гаврыка,
Кой і вставыв пістон з газамы.
І помчався, ага, одразу ж ты!
А ек блотнік, швагром поладяный?
Шо, тобі й уж ны скрыпнэ навытькы?
О, да-да. Бый хоть варвара –
А ны в дупу поправочка!
Так шо тут храпанэш, добрамшыса,
Ек в Огдэмыры скажуть мохраночкы.
І но снылося вжэ … гэ, свадьбочка!
А ны рідна сыстрічка с там того…

