Житейское сострадание

Жыццёвае спачуванне.

Са зборніка "Гішторыі дзеда Алега".

 

ЗахварЭла свінка...

Перастала есьці...

Я сяжу, гарУю...

І чашУ за вухам...

Не сябе !

ЗдурЭць вам !

Свінцы вуха чУхаю.

 

Бо, яе мне жалясна...

Шчэ ж памрэ, дурнічка...

І ня будзе мяса...

Ня будзе паляндвічкі...

 

І сальцА ня будзе...

Ў скрыні, у кладОўцы...

Можа йна прастУдзілась...

Ня хрукае, прымоўкла...

 

Пры паразмышлЕнні

свінка – не сабака...

Трэба для лячЭння

нейкая прысмака.

 

УзварЫў ёй кАвы.

Бутэрброд – з ікоркай.

Яна пасмакавала...

Ня хоча, кАва - гОркая.

 

Пыску адвярнУла...

Быццам я – наўмЫсна...

Бутэрброд бяру я,

і як панЕнцы – ў пЫску.

 

Можа, й не панЕнка...

Але, спадабалася...

БутэрбрОды з’Ела.

І, глядзі ж, паднялася.

 

Весялей мне стАла...

А з чаго нудзіцца !

Буду ўзімку – з сАлам !

Буду – з паляндвІцай !

*+*

( захварЭла – заболела; чУхаю – чешу; скрыня – ящик;

кАва – кофе; наўмЫсна – нарочно,с издевкой;

спадабалася – понравилось; нудзіцца – унываць).