Душэўнае

...мАлы ветрык ў светлым гае

са мною ў хОванкі гуляе,

то – сціхае,

то – шуміць...

А я яго і не шукаю,

няхай – хаваецца, бяжыць...

Іду праз гайную празрыстасць,

і свежасць – апаслЯ дажджа...

Я ў гаі – ў пошуках карысьці,

якую стрэць тут пажадаў...

 

Чалавека у турботах –

беражэ яго Душа.

А ў Душы бясконцы клопат –

Чалавека паляпшаць.

Ні хвіліначкі – пакоя,

ні імгнення – каб паспаць...

І я, панёс Душу з сабою –

у светлым гаі пагуляць.

 

Няхай пабудзе у нірване,

ад паха вымытых бярозак,

адпачывае хай старанна,

й – пабудзе крыху несур’ёзнай.

Бо, нашым Душам – дастаецца...

Іх Праца – нас лячыць, лячыць...

Ім нЕкуды ад нас падзецца –

мы ж, не даЕм Ім адпачыць…

 

І таму – у светлым гаі,

я з Душой сваёй гуляю,

выпушчаю у паветра –

сярод птушак хай лятае.

Набярэцца – сонца, лета...

Вось з такім гуляю толкам –

каб хапіла сіл

у маёй Душы – надоўга.

*+*

(гай - роща)

ноч,Мінск, Лоджыя