Желание

Жааданне.

 

Цішыня,

ды – прастора...

Ў небе – зорачкі-Сонцы...

Вечнасць Часу – дакорам,

і, Сусветнасць бясконцая...

 

Што ж сяжу я на хаце,

на малЕнькай Зямельцы...

Тут – Сусвет не канчаецца,

там – бяскрайнія месцы...

 

Паімчуся я коннікам

ўздоўж па Млечнаму Шляху,

невядомага колькі...

Зведаць,

хопіць ці Часу...

 

Дай жа Вечнасць мне, Божа...

Дай мне Часу магчымасць...

Покліч зорак трывожа,

і заве далячынне...

 

Перад гэтым Сусветам

месцячковае – меркне...

Дай жа, Божа, паэту

Час жыцця –

непамерны...

*+*

ноч, Мінск, Лоджыя