Истоки наши

Вытокі нашы...

***

Бывае,

зморышся, да нЕльга...

І мАрыш – адпачыць дзе,

прымасціўшысь.

 

Здаецца, я зусім маленькі...

І да мяне бяжыць ручай,

з майго дзяцінства...

 

Ручай,

з празрыстай і дрыготкай,

вадой –

цалебнай у спякоту...

 

Здаецца, што жыццё бяжыць наадваротку –

сустрэць дзяцінства,

як пяшчоту...

 

Там неба – сінь…

Прастор Радзімы –

не акінуць зрокам...

Там Край дзяцінства,

матуля там жыве мая...

 

Усё пачынаецца з вытокаў,

бягучага з дзяцінства Ручая...

*+*

вечар, Мінск, Лоджыя