Рябинушка

Спасибо. Холодные времена года я живу в Минске, устроив себе кабинет на лоджии, утеплив его и создав приятный уголок для кофейного стихописания. "Крошечка Вечности" Дела отправил – в завтрашнее утро. На лоджию иду – здесь место встречи. Здесь – тишина, здесь мне – уютно. Здесь жду – ко мне приходит вечер... И, сигаретку с чашкой кофе – для себя. И, в кресло – расслабляя плечи. От всех иных желаний, уходя – в прекрасный вечер... Друзья – уснули, спят – враги. И я, на лоджии – беспечен… И чьи-то, во дворе – шаги, ушли, в прекрасный вечер... Откуда-то, являются Слова. Быть может – мне Душа их шепчет. Услышал чтобы – я, сперва. А после, от меня – и вечер... Слова – из ощущений, чувств. Порхают – нужно мне сберечь их… И я, с Душой – за ними мчусь, в прекрасный вечер... В нём – Небеса, божественно тихИ ! Немного грустно мне – что я не вечен. Умру, когда-то... Но – останутся Стихи. Прекрасный вечер... *+* А с мая по сентябрь повожу время в любимом маленьком провинциальном старинном городке Коссово, на улице Тадеуша Костюшки, в домике, где колодец во дворе, любимый столик рядом и старая антоновка над ним... Леса, речки, рыбалка, грибы, стихи... "“Косаўскі зшытак”. Косава. Вуліца Тадэвуша Касцюшкі, 45. *** Заходзьце ў госьці да мяне... Пад яблыняй, на лаўцы з вамі пасяжу. Тут цішыня – ўсвядомлена паўней, і зорачкі – ярчэй, начамі я на іх гляжу. Пра вечны думаю Сусьвет... Пра тых – хто на сваіх планетах... Таксама можа, нейкі там паэт глядзіць на зоркі, як і ўсе паэты. І піша вершы пра жыццё... Цікава, у яго яно якое... Цікава – Млечны Шлях куды пацёк... А на душы – загадкава-спакойна... Заходзьце ў госьці да мяне... З калодзежа дастану вам вадзіцы – Збіраецца, жывая, ў глыбіне. І я вам дам яе – жывой, напіцца. Стары, маленькі, добры гарадок... У ім са мной перабывала столькі рознага... Жыцця цудоўнейшы шматок, падараваў мне любы Косава. Радзіма жонкі тут маёй... Тут дом яе – на ўскрайку горада, ля леса. Няведама якою каляёй – мяне калісь сюды занесла. І палюбіў я гэты гарадок – мы спадабаліся, адзін другому. І Час жыцця па-іншаму пацёк – з вяртаннямі, сюды – дадому... Заходзьце ў госьці да мяне… І не зважайце, што мы незнаёмы. Мы пагуторым, з кавай, ў цішыне, і вы – адыдзеце ад стомы. Вы зразумееце тады, што тут, сярод Прастору Сьвету – мястэчка, дзе няма Бяды, дзе сустракаюць вас прыветліва. Калі вас Сум, ці Гора йме... Й няма з кім гэтым падзяліцца… Мужчына вы, альбо дзявіца... Заходзьце ў госьці да мяне – Сусьвета тут сталіца... *+*