Расстроенная Душа

ЗАСМУЧАНАЯ  ДУША.
 *  *  *
Сёння  вершык  сеў  чаркАць.
А  пра  што…
Забыўся…
Каву  п’ю – давай  чакАць…
Думка  каб  з’явілася…

Думка  лЕзе…
У  мазгі ?
Ці  з  мазгоў  шкрабЕцца ?
Пра  якіясьці  даўгі,
ад  якіх –
нікудЫ  ня  дзЕцца…

Камуналка ?..
Аплаціў…
Хатні  тэлефон ?..  КрэдЫты ?..
Думка ж  мОзгі  атрУціла,
пра  нешта,
прызабЫтае…

Поўгадзіны,
як  дурнЫ,
думаў – што, каму  павінен…
Вершык  напісаў  смурнЫ…
Без  якой  прычыны…

Думку  ціха  прыдушыў,
пра  даўгі – з  адчАю !
Дзе ж  вы,
думкі  для  ДушЫ ?
Каву  п’ю…
ЧакАю…
*+*
30 верасня 2013г.
**(сёння – сегодня; вершык – стишок; каву  п’ю – кофе  пью;
чакАць – ожидать; Думка – Мысль; атрУціла – отравила; поўгадзіны – полчаса; павінен – должен;
смурнЫ – омрачнённый; з  адчАю – от отчаяния).