Ты, мусiць, з'явiўся з дажджу

Ты, мусiць, з'явiўся з дажджу

Цi з яснага, зорнага неба.

Я слова табе не скажу,

Бо слоў анiякiх не трэба.

 

Iмгненне вясёлкай ты быў

I ззяў на бязмежнай прасторы

Усмешку ты мне падарыў,

I знiк, як карабель у моры.

 

Ты выйшаў, напэўна, з азёр,

Бо свецяцца вочы блакiтам.

Твой голас, як спеў салаўя

Што зычыць любоў з дабрабытам.

 

Прыйшоў ты з асеннiм лiстом,

А, можа, з'явiўся са снегам?

Нi слова ты мне не сказаў,

Бо слоў анiякiх не трэба.