Восень

Восень, адкуль у цябе столькi колераў?

Хiба знайшла ты iх недзе ўлетку…

Белы туман i блакiтнае возера,

У небе аблокаў чырвоныя кветкi.

Лес зiхацiць пазалотай бярозавай,

Плямамi ззяюць мiж елкамi клёны.

Толькi дажджы шэра вабяць да роздумаў,

Нiбы збiраючы ў танцы шалёнам

Сцiплыя вобразы, здымкi мiнулага,

Смак успамiнаў, прыйшоўшых аднекуль …

Восень, адна шматгадовая вулiца.

Восень, падзея ў душы чалавека.

I супакой да iмгненняў, знiкаючых

У шчырай павольнасцi зоркавых даляў.

Восень, цябе ў сябруках сваiх маючы,

Я разумею, чаго б ты жадала.